domingo, 7 de abril de 2019

Lletras pra un anónimo bebedor naviego.



Escuruxao borrachuzo nun recanto del medo,
na barra esmorecida de bar
unde rumías a concencia universal
y sabes que miga che queda xa que saber.


Vivido todo, ida y volta,
teis a distancia y a comprensión entregadas,
esqueicidas,
guardadas nos tous oyos enramaos;
nel mirar al que nada ye apetece.


El incomodidá fonda y moura,
resabiada de seguir y de saber,
quítache d'erguer a vista
del color da vida espeyao na bebida.


Bebíchelo todo.


Vivíchelo todo.


Y pensas, igual,
nun poemín asomeñao a este
nel que che cuntan
el que sabes:

cómo ye ganache todas as batallas á vida.
Pro perdiche, al cabo, a guerra.

Morte case súbita.




Recibo hoi por whatsapp copia de partida de defunción d'un rapaz -d'aquella- del meu pueblo, con muyer y fiyos pequenos, asesinao a tiros por fascistas. 
Foi enterrao núa furada.
El documento en cuestión relata:
"Defunción:
Lugar: vía pública
Causa: herida de bala".

Número sete.







¡Cónto me gusta el número sete!
Pásaye a meu padre igual.
¡Qué número rompedor!
¡Qué cortada nel aire, qué pinchuada al espacio!
¡Qué cantos rotundos y aguzaos!
¡Qué manera de tar sin dicir nada!
¡Qué presencia entre el 6 y el 8!
¡Qué terco! 

¡Qué indivisible!
¡Qué voz ronca, número sete!
¡Qué color tan farto, tan metálico!
¡Qué potente es, número sete!
¡Qué autoridá magnífica!

Muito me gustas, número sete.